وقتی فخرفروشی فرهنگی مُد می شود

مریم طالشی
به محض نشستن، گوشی تلفن همراهش را از کیفش بیرون می آورد و مشغول چت می شود. نور گوشی توی تاریکی سالن، آزاردهنده است اما خانم کناری عین خیالش نیست. به خودم دلداری می دهم که الان است دیگر به صرافت تماشای فیلم بیفتد و گوشی را کنار بگذارد، اما سخت در اشتباهم. خب پس برای چه آمده و توی سالن نشسته اگر علاقه ای به تماشای فیلم ندارد؟! حدود 20 دقیقه بعد، موقعی که به نظر می رسد از چت کردن خسته شده، جوابم را می گیرم. گوشی را مستقیم رو به پرده می گیرد و برای اینستاگرامش استوری درست می کند. کپشن هم می زند: «همین الان جشنواره سینما حقیقت.» «حقیقت» اش را هم هشتگ می کند. اگر خیال می کنید کار همین جا تمام می شود، باز هم اشتباه می کنید. خانم کنار دستی که دیگر مطمئن شده ام علاقه ای به سینمای مستند ندارد، هوس می کند فیلم درحال نمایش را «لایو» توی اینستاگرام پخش کند. برای همین دیگر قید تماشای فیلم با خیال راحت را می زنم و به شانس بد خودم لعنت می فرستم. با خودم می گویم: «این بار اینجور شد، فیلم بعدی…» ماجراهای مشابه اما سر فیلم های بعدی هم تکرار می شود. از چند نفر که پشت سرم تمام مدت فیلم، …