با رنگ پاک نمی شود

کیوان کثیریان
منتقد سینما
۱. در گرماگرم انقلاب اسلامی سال ۵۷ که علاوه بر تظاهرات، شعارنویسی روی دیوار هم یکی از عادات مردم بود، انقلابیون روی دیوار شعار می نوشتند و گاه با فاصله کمی، احتمالاً شاه دوستان یا سازمان های دولتی شعارها را با رنگ پاک می کردند و می پوشاندند. آن وقت دوباره انقلابیون می آمدند کنار آن می نوشتند؛ «ننگ با رنگ پاک نمی شود!» این جمله را به وفور می شد روی دیوارها دید. در دوسه سال اول پیروزی انقلاب که گروه های مختلف سیاسی آزادی فعالیت داشتند و علیه یکدیگر شعار می نوشتند، همین مجادله روی دیوار، زیاد اتفاق می افتاد.
۲. البته که در مثل مناقشه نیست ولی شده حکایت ممیزی فرهنگی ما. دائم داریم صورت مسأله را پاک می کنیم که اصل ماجرا پنهان شود و به همین سادگی از واقعیت فاصله می گیریم. من نمی دانم مثلاً در دوره ای که مسأله ایدز در تلویزیون و سینمای ما باید پنهان می شد، چقدر آمار ایدزی ها کم شد؟ طبعاً هیچ. یا همین حالا با سانسور کردن مسأله خیانت رو به گسترش در سینما و کتاب و تلویزیون قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ سرمان را زیر برف کنیم مسأله حل می شود؟ آیا چند سال دیگر به این …